در منابع مختلف محیط کشت دیاموند به عنوان محیط کشت طلایی و یکی از بهترین روشهای تشخیص تریکوموناس واژینالیس معرفی شده است. از طرفی تهیه این محیط کشت پرهزینه و وقت گیر می باشد. هدف از این مطالعه ، تعیین حساسیت روشهای ساده و در دسترس نسبت به محیط کشت دیاموند بوده است. در این بررسی که در زایشگاه قدس زاهدان انجام شده ، تعداد 597 نمونه واژینال بصورت مستقیم با استفاده از روش گسترش مرطوب و محیط کشت دورسه مورد آزمایش قرار گرفت. از محیط کشت دیاموند به عنوان معیار استاندارد استفاده شد. محیط کشت دیاموند 36 مورد آلودگی (5.7%) را آشکار ساخت. حساسیت روش گسترش مرطوب و محیط کشت دورسه نسبت به محیط کشت دیاموند ، به ترتیب 75% و 83.3 % تعیین گردید. آزمون مک نمار هیچگونه اختلافی بین حساسیت محیط کشت دورسه و محیط کشت دیاموند نشان نداد. با توجه به نتایج حاصله ، حساسیت محیط دورسه قابل توجه و ارزشمند است. بنابراین توصیه می شود با در نظر داشتن شرایط فعلی مراکز درمانی جامعه از حیث امکانات ، نیروی انسانی و هزینه از این محیط کشت به طور روتین استفاده شود.

تک یاخته Giardia lamblia در ابتدای روده باریک انسان زندگی نموده و باعث بیماری و سوء جذب، به خصوص در اطفال می گردد. این انگل از نظر شیوع یکی از فراوان ترین عوامل انگلی بیماریزا در انسان بوده و از نظر پزشکی حایز اهمیت فراوان می باشد. لذا تحقیق و مطالعه در مورد این انگل مورد توجه است.مطالعات بیولوژیک تک یاخنه مستلزم دست یابی به تروفوزوییت در شرایط آزمایشگاهی است. همچنین با گسترش تستهای سرولوژیک و نیاز به آنتی ژن انگل، تکثیر تروفوزوییت در آزمایشگاه بیش از پیش احساس می شود.در این تحقیق در محیط کشت  RPMI 1640جهت رشد و تکثیر ژیاردیا استفاده گردید. کیستها به روش سوکروز چهار لایه ای تخلیص و پس از تحریک در محیط اسیدی به لوله هایی حاوی محیط کشت منتقل و در انکوباتور 37 درجه سانتی گراد نگهداری شدند. نمونه ها پس از 24 ساعت، به مدت یک هفته، هر روز از نظر وجود تروفوزوییت بررسی گردیدند. از 53 نمونه کشت داده شده، در 25 نمونه تروفوزوییت ژیاردیا رویت گردید. تکثیر تک یاخته به مدت طولانی و مقدار فراوان صورت نگرفت و مدت زمان متوسط حیات تروفوزوییت 38.6 ساعت محاسبه گردید.نتایج این تحقیق نشان می دهد که از محیط کشت RPMI 1640 می توان جهت تبدیل کیست ژیاردیا به تروفوزوییت و همچنین نگهداری تروفوزوییت در شرایط آزمایشگاهی استفاده نمود. اما برای تکثیر و پاساژ آن لازم است مواد دیگری به محیط اضافه شود.

آماده سازی عناصر مختلف شیمیایی جهت ایجاد یک بستر غذایی مصنوعی مناسب برای کشت بافتها و سلولهای گیاهی به عنوان پایه بنیادین کاربرد روش های نوین در اصلاح گیاهان و افزایش تولید محصولات کشاورزی و غیره محسوب می شود. جهت رعایت اصول صحیح در ترکیب مواد سعی شد تا در قالب یک مثال عملی نحوه تهیه محیط کشت MS مرحله به مرحله شرح داده شود. از آنجایی که اصول آماده سازی محیط کشت تقریبا برای تمامی محیط های کشت یکسان می باشد امید است این دستورالعمل راهنمای مفیدی برای علاقه مندان واقع شود.

زمینه مطالعاتی: دونالیلا سالینا یک ریزجلبک دریایی است که حاوی رنگدانه بتاکاروتن، فیکوسیانین، پلی ساکاریدها، آهن و روی می باشد. روش کار: در این تحقیق اثر نسبت های مختلف آب پنیر و محیط کشت والنه جهت تولید بیومس دونالیلا سالینا و ارزیابی خصوصیات بیوشیمیایی شامل ترکیبات فنلی کل، فلاونویید کل، قندهای محلول و فعالیت آنتی اکسیدانی مورد مطالعه قرار گرفت. بدین منظور سه فاکتور شامل غلظت محیط کشت والنه (صفر، 25 و 50 میکرولیتر)، درصد آب پنیر (صفر، 5/2 و 5 درصد) و مدت زمان گرمخانه گذاری (صفر، 7 و 14 روز) در قالب طرحBox-Behnken با 17 نمونه مورد مطالعه قرار گرفت. نتایج: نتایج نشان داد که با افزایش درصد آب پنیر و همچنین محیط کشت والنه، تراکم سلولی و مقدار فلاونویید افزایش یافت، که این افزایش معنی دار بود (05/0

آلودگی خاکها به مواد نفتی (TPH) که از اجزای مختلفی نظیر آروماتیکهای حلقوی تشکیل شده، مشکلات زیست محیط بسیاری را ایجاد کرده است.در این تحقیق تجزیه زیستی آنتراسن با استفاده از چهار گروه از باکتریهای مخلوط - که از نمونه های خاک آلوده به ترکیبات نفتی در اطراف پالایشگاه تهران جداسازی شده - مورد مطالعه قرار گرفت. میکروارگانیسم های خاک به چهار محیط معدنی مجزا حاوی آنتراسن، نفتالین، تولوئن و مخلوط هر سه، منتقل شده و پس از تطبیق به مدت 70 روز با کدهای مخلوط A ، N، T و ANT جداسازی و نامگذاری گردیدند. به منظور بررسی توانایی تجزیه زیستی مواد آلی مورد نظر توسط میکروارگانیسم های جدا شده، به محیط معدنی حاوی 65/0 و 70 میلی گرم بر لیتر آنتراسن از هر چهار نوع مخلوط میکروبی به طور جداگانه تلقیح میکروبی صورت گرفت. بهترین راندمان برای غلظت های فوق به ترتیب 100% و 98% مربوط به میکروارگانیسم های مخلوط N بود. در نتیجه مخلوط N برای بررسی تجزیه بیولوژیکی انتخاب شد. ثابت سرعت تجزیه غلظت های مختلف آنتراسن توسط مخلوط N در محیط های فوق اشباع از آنتراسن تعیین شد. ثابت سرعت تجزیه بیولوژیکی برای غلظت های 1، 5، 10، 50 و 100 میلی گرم بر لیتر از آنتراسن به ترتیب 0514/0، 0686/0، 0563/0، 1238/0، 0.0348 در روز بود. بالاترین ثابت سرعت تجزیه و بالاترین راندمان در غلظت 50 میلی گرم بر لیتر به دست آمد.

سابقه و هدف: گونه های آکانتاموبا، ارگانیسم های آمفی زوئیکی هستند که در همه جا یافت می شوند و می توانند بیماری های کشنده ای مانند کراتیت و آنسفالیت را در انسان و حیوانات اهلی ایجاد کنند. اولین گام در مطالعات مرتبط با آکانتاموبا، دستیابی به مقدار زیاد آمیب در محیط کشت است. هدف اصلی مطالعه حاضر ارزیابی محیط TYM به عنوان یک محیط غنی برای تشخیص کراتیت های آکانتاموبایی در خراش قرنیه بوده است. مواد و روش ها: یک گونه آکانتاموبا که قبلاً ژنوتیپ شده بود، در این مطالعه تجربی مورد استفاده قرار گرفت. آکانتاموبا در پنج پلیت کشت آگار غیرمغذی 5/1 درصد (NNA) ((Non-nutrient agar همراه باکتری اشرشیاکلی (E. coli) و بدون اضافه کردن TYM و پنج پلیت آگار غیرمغذی 5/1 درصد به همراه باکتریE. coli با محیط TYM کشت داده شد. رشد آمیب با میکروسکوپ معکوس بعد از 24 و 48 ساعت بررسی گردید. یافته ها: نتایج نشان داد که افزودن محیط TYM، رشد تروفوزوئیت ها را 8/8 برابر افزایش می دهد و آمیب ها را می توان بعد از 24 تا 48 ساعت از محیط جدا کرد. استنتاج: با توجه به رشد قابل توجه آکانتاموبا در محیط کشت NNA بهینه شده، استفاده از این محیط برای انبوه سازی و شناسایی به موقع آکانتاموبا در نمونه های بالینی و محیطی توصیه می شود.

با نگاه به مفاهیم اصلی توسعه پایدار، نیاز روزافزون به منابع غذائی در کنار مضراتِ محیط­زیستیِ بکارگیری کودهای شیمیائی، لزوم تولید کود­های زیستی آنهم با بهره­گیری از ریزجلبک­ها به عنوان کارخانه­های سلولی بیولوژیکی کارآمد را روشن می­سازد. در این پژوهش با هدف ارتقاء بهره­وری جهت کشت تجاری یک کنسرسیوم جلبکی (که نقش موثر آن در رشد و نمو محصولات کشاورزی در پژوهش موازی اثبات شده) بهینه­سازی محیط­کشت BG11 با تکیه بر چهار ترکیب K2HPO4،NaCl ، CaCl2 و FeNH4Cit مد نظر قرار گرفت. از روش سطح پاسخ برای طراحی فاکتورها و تحلیل پاسخ­ها استفاده شد و سنجش­های وزن خشک در روز­های 4، 8، 11 و 15 کشت همراه با محاسبه نرخ رشد مخصوص و میزان کلروفیل انجام شد. بیشترین میزان وزن خشک 15/1 میلی گرم بر لیتر در آزمایشی با کمترین میزان شوری به دست آمد در حالیکه سایر فاکتورها در مقادیر میانی بازه تغییرات خود قرار داشتند. اندرکنش شدید مواد مغذی و حساسیتِ نرخ رشد مخصوص نسبت به این اندرکنش مشهود بود. بیشترین میزان کلروفیل، در مقادیر میانی K2HPO4 در کنار کمترین مقدار سایر فاکتورها به دست آمد. بر اساس نتایج، بدلیل اثرگذاری شدید مواد بر روی یکدیگر و تعامل پیچیده بین عوامل محیطی و فیزیولوژی ارگانیسم‌های فتوسنتزی، به نظر می­رسد حفظ تعادل بین ترکیبات موثرتر از مصرف مقادیر بالاتر آنها باشد و با بهره­گیری از این تعادل می‌توان با کاهش مصرف و افزایش بهره­وری، صرفه­جویی اقتصادی مورد نظر در هزینه کشت را انجام داد.

اثر مدت زمان پیش تیمار سرمایی (8، 10، 12 و 14 روز در دمای 8 درجه سانتی گراد) و دو محیط کشت مختلف (N6 وChu ) بر کالوس زایی و باززایی گیاهچه سبز در کشت بساک اولین رقم هیبرید ایران (بهار 1) بررسی گردید. آزمایش در قالب طرح کامل تصادفی با سه تکرار اجرا شد. بر اساس نتایج این تحقیق درصد تولید کالوس در محیط N6 بطور معنی داری بالاتر از محیط Chu بود ولی درصد باززایی گیاهچه سبز در محیط کشت Chu از محیط کشت N6 بطور معنی داری بیشتر بود. به عبارت دیگر کالوس های جنین زای بیشتری در محیط کشت Chu در مقایسه با محیط کشت N6 تشکیل گردید. نتایج این آزمایش نشان می دهند که پیش تیمار سرمایی برای کالوس زایی از بساک های برنج هیبرید ضروری است. افزایش مدت زمان پیش تیمار سرمایی منتج به تولید کالوس بیشتری می شود اما درصد گیاهچه سبز کاهش می یابد بطوری که بهترین مدت زمان پیش تیمار سرمایی برای تولید گیاهچه سبز 8 تا 10 روز در دمای 8 درجه سانتی گراد می باشد. بنابراین بهترین شرایط برای کشت بساک در برنج هیبرید بهار 1 استفاده از محیط کشت Chu با مدت زمان 8 تا 10 روز پیش تیمار سرمایی خوشه ها می باشد.

گونه ملج (Ulmus glabra Hudson) در چند دهه اخیر بر اثر شیوع بیماری مرگ نارون دچار آسیب شدیدی شده است. در این تحقیق از گره، برگ و جوانه ملج به منظور تهیه ریز نمونه جهت کشت بافت استفاده شد. درصد زنده مانی ریزنمونه ها با استفاده از ضدعفونی کننده هایی مانند هیپوکلریت سدیم و کلرور جیوه تعیین گردید. نتایج آزمون های سترون سازی نشان داد که بافت جوانه مناسب ترین اندام برای کشت می باشد. اختلاف میزان درصد زنده مانی جوانه های آخر پاییز تحت تاثیر هیپوکلریت سدیم 2 درصد و کلرور جیوه 0.1 درصد معنی دار نبود، اما این آزمون روی جوانه های برداشت شده در آخر زمستان اختلاف معنی داری نشان داد. شاخه زایی جوانه ها در محیط کشت DKW حاوی TDZ به همراه IBA و یاBAP  به همراه IBA انجام گرفت. کالوس زایی گره های شاخساره در محیط های کشت MS و یا DKW حاوی یکی از سیتوکینین های TDZ و BAP به همراه NAA نیز مورد آزمون قرار گرفت. غلظت 44/0 میلی گرم در لیتر TDZ و 3 میلی گرم در لیتر BAP در کالوس زایی موثرتر بود. واکشت کالوس طی 5 مرحله در 5 ماه انجام شد. نتایج نشان داد بهترین محیط کشت جهت باززایی گیاه از کالوس، محیط DKW حاوی 0.022 میلی گرم در لیتر TDZ به همراه 0.05 میلی گرم در لیتر NAA بود.